Four seasons

Had er niet bij stilgestaan enkele weken terug dat dit een leuk verhaaltje voor op mijn blog zou zijn. Ik was op dat moment te gelukkig en te verrast! Even terugkeren naar onze vakantie aan het Gardameer verleden jaar september...De tweede dag aldaar gingen we gezellig kuieren op een markt. Herinner me zelfs het plaatsje niet meer maar dat doet er even niet toe. Toen we aan een standje kwam met leuke sweaters van Jack&Jones, er twee kocht voor de kids en wilde betalen, merkte ik dat mijn portefeuille verdwenen was! Gauwdieven!!! Dat was effe schrikken! Vooral omdat mijn bankkaart en Visa kaart er ook in staken. Om dan nog maar te zwijgen over rijbewijs en ID kaart...Dus meteen actie ondernomen en naar het politiebureau aldaar om aangifte te doen. Ook niet zo simpel omdat je in een vreemd land zit en die Italianen spreken niet bepaald Nederlands of Frans, met veel geluk kan je je in het Engels wat verwoorden. Maar ok, aangifte gedaan, meteen naar de bank gebeld om bankkaarten te blokkeren...hoop gedoe. Ik liet er mijn vakantiegevoel niet bij varen maar toch zit je daar dan zonder enig ID en geld afhalen is ook plots onmogelijk. Gelukkig kon ik op mijn vriend terugvallen maar zit daar maar eens alleen! Moet er niet aan denken!

Terug in ons vertrouwde België natuurlijk alles weer opnieuw aanvragen maar waar ik mij toch het meest aan ergerde was het idee dat iemand vreemd de foto's van mijn kinderen zag. Al die vertrouwde kleine spulletjes die je in je portefeuille bewaard...Het is zo persoonlijk...Waar ligt dat nu allemaal? Ergens op straat, ergens in zee, ergens bij de gauwdieven? Brrr....

Maar dus enige weken terug, 7 maanden na de feiten, kom ik thuis van het werk en kijk ik in de brievenbus wat voor onzin er die dag weer zou insteken. Een grote bruine envelope...Afzender: Dienst buitenlandse zaken...Op dat moment had ik het nog niet eens door maar ja! Wat zat erin? Mijn portefeuille! Alles zat er nog keurig in, bankkaarten, foto's en dergelijke. Het geld was eruit natuurlijk en ook ID en rijbewijs maar er zat een nota bij dat die teruggezonden zijn naar de betreffende diensten die dit uitgegeven hadden. Maar wat was ik blij dat ik mijn foto's weer terughad, mijn oude vertrouwde portefeuille was weer in mijn bezit. Kon hem zo weer in mijn handtas stoppen alsof er niets gebeurd was.

Moet zeggen, die mensen aldaar hebben toch maar mooi alles gevonden en netjes weer opgestuurd.

Met dank!!!!

Onmogelijke liefdes

Onmogelijke liefdes kunnen je hele leven blijven achtervolgen. Ze zijn als een blok aan je been. Ze blijven in je hoofd rondspoken en duiken in je dromen op. In elke man op straat zie je hem. Onmogelijke liefdes beperken je in je keuzes (ook al hebben de mensen om je heen daar geen weet van). Het is als leven met een geest aan je zij.

Hij is de liefde van jouw leven, maar jij niet van het zijne.

Onmogelijke, onbereikbare liefdes doen pijn. Het is een bitterzoete pijn. Een pijn die je verscheurt maar die je toch koestert. Je leeft zonder hem, maar hij leeft in jou. Bij alles wat je doet, denk je wat hij ervan zou vinden. Je bekijkt jezelf voortdurend door zijn ogen.

Onmogelijke liefdes wil je eigenlijk niet kwijt. Je geniet van de schaarse herinneringen die je misschien samen hebt. Je geniet van elk 'gestolen' moment. Een onverwachte ontmoeting met hem waarin jullie (jouw) gevoelens onuitgesproken blijven. Je teert maanden, jaren, op zo'n moment.

Maar het leven gaat door. En soms moet je onmogelijke liefdes wel van je afschudden. Ze staan je verdere ontwikkeling in de weg. Ze belemmeren je in een nieuwe relatie. Ze kluisteren je vast aan plekken waar je herinneringen met hem aan hebt. Ze geven je leven een wrang smaakje.

Onmogelijke liefdes. Ermee leven of ze voorgoed wegstoppen? Wat moet je er toch mee?

http://www.trendystyle.net/relatie/onmogelijkeliefdes.html

Met hangende pootjes...met rode wangen...zo boos op mezelf...ja je raad het al, die fameuze rookstop van me, al mijn goede voornemens, het is me nog steeds niet gelukt. Ging maandag tanken en natuurlijk weer een nieuw pakje sigaretten gaan kopen. Weer met het idee dat als ik totaal zonder zou thuiskomen ik misschien wel zou gaan flippen. Zielig gewoon! Het gebeurd vooral laat in de avond. Je tracteert jezelf op een sigaret, fier dat je er de hele dag niet aan gedacht hebt, zelfs geen zin had...en dan na die tractatiesigaret rook je weer gezellig door. En toch geef ik niet op! Ik blijf ervan overtuigd dat er een dag zal komen dat ik die stinkende dingen niet meer in huis haal! Overmorgen...dan is mijn stock weer op en dan...opnieuw proberen!

Al zal de komende dagen weer de stress gaan toenemen vrees ik! Mijn oudste zoon is vandaag na de tweede poging geslaagd voor zijn theoretisch examen rijbewijs B. Dus die staat eerdaags aan mijn deur om te gaan oefenen. Heb me al voorzien van de L en een tweede achteruitkijkspiegel, want dat zou vereist zijn in de wagen. Dit weekend verwacht ik me dus aan de eerste les. Kalm en rustig blijven is dus de boodschap....en dat zonder sigaret, hahaha!!

Deze ochtend, heel vroeg dus, belde mijn zoon me uit bed. Bus gemist...dus met slaperige oogjes opgestaan en hem weggebracht naar school. Natuurlijk ben je dus klaarwakker wanneer je weer thuiskomt en proberen je dag tot de middag te vullen tot wanneer het tijd is om te gaan werken. Dan maar wat schrijven voor de blog. Na wat inspiratie zoeken werd het onderwerp: Stoppen met roken! Waarschijnlijk om mezelf er toch maar weer eens van te overtuigen om daadwerkelijk te stoppen. Een belofte op internet zodat heel de wereld het mag weten! Het begon heel domweg, heel lang geleden, in mijn pubertijd. Mijn vriendin rookte en samen zochten we dan een rustige plek op zodat zij kon genieten van haar sigaretje. Je wordt nieuwsgierig en probeert er zelf ook eentje. Met alle gevolgen vandien. Je koopt zelf ook een pakje en voor je het goed en wel beseft hoor je bij de "verslaafden". Ik heb gerookt tot ik zwanger was van mijn eerste zoontje en zelfs de rookstop volgehouden tot na de geboorte van mijn tweede zoontje. Dan natuurlijk weer herstart tot ik, na die zoveelste keelpijn, tot het besef kwam het beter was om te kiezen voor een lang en gezond leven zodat ik mijn kinderen toch mocht zien opgroeien. Mijn leven niet te verkorten voor die verslaving waar je uiteindelijk toch niets aan hebt. 10 jaar is me dit gelukt! Het idee al dat die stress wegviel om toch maar tijdig voor sluitingstijd de winkel binnen te stormen om me nog van een pakje te voorzien was een hele opluchting.

Tot aan de scheiding...Ik woonde weer alleen. Co-ouderschap, dus week om week weer het rijk voor me alleen. Geen controle meer. En hoe dan de nicotineverslaving om de hoek ligt te loeren om weer aan te vallen. Het gebeurde domweg door een bezoekje van een roker...Om heel het huis niet onder de rook te zetten was de sigaret halverwege gedooft. Later toen ik opruimde zag ik dat halve peukje liggen in de asbak....mmm...zou ik het nog kunnen? Haha. had toen moeten weten dat het net als fietsen was. Eens je het kan verleer je het niet meer. Dus die halve sigaret smaakte me zo lekker toen, dat ik de dag nadien toch maar weer een pakje in huis haalde om heel af en toe eens....Met het gevolg natuurlijk dat ik weer tot het clubje van de rokers behoor. Al drie jaar weer ongeveer. Maar sinds een half jaar probeer ik dus met de moed der wanhoop mezelf er weer van te overtuigen dat het beter is om weer te stoppen. Reden dit keer: Mijn kinderen haten het! En ik voel me ook veel fitter als het me een paar dagen lukt om niet te roken. Ach ja, redenen genoeg maar de wilskracht moet er ook zijn om steeds weer niet opnieuw dat laatste pakje sigaretten te gaan kopen want ik heb ondertussen al wel door dat eens je een pakje in huis hebt het gewoon moet opgerookt worden.

Dus....ja ik weet het. Ik zou dat "laatste"pakje wat ik hier nog liggen heb beter meteen weggooien maar ik ga toch proberen er het weekend mee door te brengen en dan is het de kracht vinden om bij de volgende aankopen de kassa te passeren zonder op het laatste moment  toch nog een pakje mee te grabbelen.

Dus bij deze...na het weekend stop ik ermee! Een belofte die ik hier en nu maak en ik hoop bij het volgende schrijven te kunnen meedelen: Het is me gelukt!!