Four seasons

Mijn kerstversiering sprong al uit de doos de dag na sinterklaas. Ik ben er elk jaar vroeg bij om het huis te versieren. Gezellig zo met die lichtjes overal. Maar eens kerstmis voorbij begin ik al te denken aan opruimen. Met het gevolg dat ik gisteren alles weer heb ingepakt. Het enige wat hier nu nog aan kerstmis doet denken is het kerststukje wat ik op kerstavond zelf nog snel in elkaar geflanst heb.

Als ik zo rond kijk nu voel ik me weer tevreden. Op naar het nieuwe jaar...benieuwd wat dat weer met zich zal meebrengen!

Ik ben weer mijn uiterste best aan het doen om het roken op te geven (weeral...) en ik kan nu gaan werken aan mijn conditie met het kerstcadeau wat ik van mijn vriend gekregen heb. Een Wii balance board met Wii fit plus. Tijd om elke avond of tijdens de vrije dagen te gaan oefenen. Om te starten wordt je dus eerst geconfronteerd met je gewicht en BMI... Allebei dus duidelijk iets te hoog wat ik al wel wist. Maar voor ik aan de strenge opgelegde oefeningen begin toch eerst de spelletjes uitproberen die erbij horen. Het is leuk en inmiddels ben je toch in beweging want elk spel heeft wel te maken met balans en beweging. Na de eerste dag ontdekte mijn oudste zoon natuurlijk mijn nieuwe aanwinst en werd het spel volledig door hem opgeslorpt. Ik hoop maar dat de slappe lach die ik kreeg, door hem zo bezig te zien, ook al wat calorieën verbrandt bij me! Het is bij hem vooral de uitdaging, de meeste punten halen, wat telt en steeds tot grappige taferelen leidt. Ik laat hem dus nog even begaan om daarna zelf het heft in handen te nemen. Eerst nog nieuwjaar vieren en genieten van al dat lekkers wat nog op tafel komt!!

Als iemand me vroeger de vraag stelde: Hoe oud ben je?...dan lag het antwoord meteen klaar. 18....20...30...35...40...45...maar vanaf dan begin je te denken, oei ik ga nu naar de vijftig! Dus onbewust, of misschien wel bewust is die leeftijd niet zo belangrijk meer. Toch niet dat je ermee loopt te pronken. En zo gebeurd het, voor mij althans, dat ik nu steeds even moet natellen hoe oud ik ben als ze het me vragen. Het voelt vooral vreemd als je herinneringen ophaald van " in die goed tijd toen ik nog 20 was " en je dan begint terug te tellen hoe lang dat al geleden is...26 jaar !!! Het klinkt zo ver! Zo krimpt mijn maag ook steeds in elkaar als je bijvoorbeeld op een of andere site het jaartal moet invullen van je geboortejaar. Het staat niet meer op de gegeven lijst en je moet dan verder naar beneden scrollen om jou jaartal te vinden. Erg is dat! Het drukt je met de neus op de feiten dat je nu eenmaal geen jong veulen meer bent. Vandaag echter kreeg ik toch een klein binnenpretje. Er hing op het werk een oproep van een collega aan alle 50 plussers om zich in te schrijven in een kookcursus. Men zocht ongeveer een twaalftal personen en indien dit niet gehaald werd mochten 47, 48 en 49 jarigen zich ook inschrijven.

Dus ik mag NIET mee koken, ik ben nog te JONG met mijn 46 jaartjes!!!

Was mijn dag weer even goed!

Een jaar of twee geleden kreeg ik een spelletje cadeau voor op de pc, Mah Yong Quest III. Op zich een leuk spel waarbij je "Kwazi's zoektocht gedurende zijn 72 levensjaren" kon spelen. Na elke spelletje mocht je dan een keuze maken tussen drie doordringende levensvragen en zo bouwde je een verhaal op basis van je eigen persoonlijkheid. Maar zo een avontuur stopt eens en dan probeer je het volgende spel. Het toernooi....Je begint met 1500 punten en je speelt tegen medespelers over de hele wereld. Op 7 minuten tijd moet je dan zoveel mogelijk punten proberen te scoren. De winnaar krijgt punten bij, de verliezer verliest punten. En daar begin je dan mee. Het ergste van heel de zaak is dat je meer punten verliest als je niet snel genoeg bent dan dat je erbij krijgt als je wint. Maar hoe verslavend zoiets kan zijn. Je wordt steeds aangetrokken door dat spel om natuurlijk je punten zo hoog mogelijk te krijgen en je tegenstanders worden ook sterker. Dus ik laatst na veel zwoegen en zweten op naar de 4000 punten, wat ik op zich al een hele prestatie vind, en toen....viel de laptop plots uit. Geen ramp op zich, snel weer opgelost, maar dan tot de vaststelling komen dat al je verdiende punten de mist zijn ingegaan doet geen deugd. Een werkje van maanden dat op een paar seconden tijd verloren is. Dus weer opnieuw begonnen en vandaag heb ik de 4000 weer bereikt!! Verslavend dus ja....maar wel heel leuk om de sombere dagen in de winter mee door te komen. Doe je ook mee?

Kijk....dit is nu wat ik bedoelde met.... "stuur eens een kleine bedanking aan de verpleging van de dienst spoedgevallen als je er goed geholpen bent geweest..."

Gisteren toen ik ging werken, en de keuken aldaar binnenstapte , stond er een grote kist met mandarijntjes op de tafel. Meteen de vraag natuurlijk of de goede Sint was langsgekomen. Maar neen, het was een geschenk van iemand die op spoed geholpen was geweest de week voordien. Zoals ik al schreef in mijn vorig stukje, het zijn zulke kleine attenties die de verpleging aldaar een hart onder de riem steken en hun het gevoel geven dat er begrip is voor wat ze doen. Lekker gezond ook en ik ben er zeker van dat als ik morgen weer de keuken binnenstap alles lekker zal opgesmult zijn!

Met deze dus bedankt aan de gulle schenker vanwege ons hele spoed team!!!

Sinds ruim een jaar mag ik mezelf "member" noemen van deze toch wel speciale dienst. Na 23 jaar werken in de gezondheidssector als aankoopster, werd ik plots, door wat ik met een mooi woord REORGANISATIE noem, verplaatst. Mijn eigenlijke diploma is Gezins- en bejaardenhelpster dus kon ik daar gemakkelijk aan de slag als logistieke medewerkster.

Mijn hoofdzakelijk werk bestaat er in dat ik de mensen begeleid naar de verschillende onderzoeken in het ziekenhuis. Op zich niet zo bijzonder ware het niet dat deze mensen met spoed werden binnengebracht en je zo met verschillende ziektes en ongevallen te maken krijgt. Toen ik er pas begon was dat wel even slikken! Mensen "hangen" meestal aan de monitor met vele draadjes of hebben zuurstof nodig en dat geeft wel een beangstigend gevoel. Maar na een jaar ben ik eraan beginnen wennen en is mijn zelfzekerheid enorm gegroeid. Het is vooral samenwerken met de zeer bekwame verpleging, spoedartsen en ambulanciers. Ik kan alleen maar zeggen dat ik na 23 jaar deze verandering goed ben doorgekomen. Het is zelfs zo dat ik hier eindelijk veel dankbaarheid en appreciatie krijg voor wat ik doe. Nu pas begrijp ik waarom ik lang geleden gekozen heb voor deze studie. Mensen helpen, een troostend woord bieden, moed inspreken, ze geruststellen en verzorgen. 

Waar ik vooral mee wil eindigen...Het is soms lang wachten op de dienst spoedgevallen maar besef dat je er nooit alleen bent. De verpleging staat steeds paraat met hun bekwaamheid en vriendelijkheid ook al zijn de patiënten soms lastig en heel ongeduldig. Een kleine geschreven bedanking  achteraf na de goede afloop sterkt de mensen die er werken en geven hun de moed om ermee door te gaan, ondanks het harde werk en de lastige werkuren. Het is ook altijd fijn om te weten dat het achteraf weer goed gaat en daar draait het toch allemaal om!!!